त्यो प्रेम
मलाई माथि उठाउँदैन,
मलाई थाम्छ।

म थाकेर
आफैँसँग पनि नबोल्न चाहँदा,
ऊ केही सोध्दैन।
बस्,
मेरो छेउमा
शान्त भएर बस्छ।

त्यो प्रेम
मेरो आँसु देख्न सक्दैन।
किनकि
म रोएँ भने
उसको संसार
भत्किन्छ।
त्यसैले
ऊ मेरो आँखामा
दुख आउनु अगावै
मेरो आत्मा समात्छ।

म बलियो देखिन खोज्दा
ऊ खुशी हुँदैन।
म सुरक्षित देखिँदा
ऊ शान्त हुन्छ।

उसले
आफ्नो सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड
मेरो मुस्कानमा भेटेको छ।
म हाँस्दा
ऊ सफल भएको महसुस गर्छ।
म शान्त हुँदा
ऊ उद्देश्य पाउँछ।

त्यो प्रेम
कहिल्यै भन्दैन—
“म तिमीलाई माया गर्छु।”
किनकि
माया भनेको
बोल्ने कुरा होइन।
त्यो त व्यवहारबाट महसुस हुने कुरा हो

म कमजोर हुँदा
ऊ बल बन्न खोज्दैन।
ऊ मेरो कमजोरीलाई
लाज लाग्ने कुरा ठान्दैन।
ऊ भन्छ—
“यहाँ बस्,
थाकेको मान्छे यहाँ बस्छ, तिमीलाई पनि त बिश्राम चाहिन्छ।”

उसले
कहिल्यै केही माग्दैन।
किनकि
माग
डरबाट जन्मिन्छ,
र उसले
मलाई गुमाउने डर
कहिल्यै सिकेन, किनकि उसलाई आफ्नो प्रेम र प्रेमप्रतिको इमान्दारिता थाहा छ।

ऊ दिन्छ—
किनकि
ऊ रोक्न जान्दैन।
ऊ दिन्छ—
किनकि
दिनु उसको भाषा हो।

म चुप हुँदा
ऊ छोड्दैन।
म टुट्दा
ऊ ठीक गर्न हतारिँदैन।
ऊ बुझ्छ—
सबै कुरा
ठीक हुनैपर्छ भन्ने छैन,
केही कुरा
साथ चाहिन्छ।

संसारले
मलाई प्रमाण माग्दा
ऊ भन्छ—
“तिमी हुनु नै पर्याप्त छ।”

त्यो प्रेम
मलाई चन्द्रमाभन्दा माथि राख्दैन,
ऊ त
मलाई
गिर्न नदिने
जमिन बन्छ।

र त्यही जमिनमा
मैले आफूलाई
पूर्ण र सुरक्षित पाएँ।
अधुरोपन
यहाँ टिक्न सकेन।

यस प्रेममा
मलाई अन्त्यको डर छैन।
म चाहन्छु—
यो कहिल्यै नसकियोस्,
किनकि
यसले समय गन्दैन।

कहिलेकाहीँ
म चन्द्रमाभन्दा माथि
उडिरहेको महसुस गर्छु,
किनकि
जहाँ डर छैन,
त्यहाँ उचाइ आफैँ आउँछ।

म सबै दुख बिर्सन्छु,
किनकि
दुखले मलाई
छुनुअघि नै
मैले तिनलाई
आफैँबाट टाढा राख्न सिकेको छु।
यो प्रेमले
मलाई त्यो साहस दिएको छ।

अब
दुख आउँछ भने पनि
ढोकामै रोकिन्छ,
किनकि
भित्र
म सुरक्षित छु।

र सायद
त्यसैले
यो प्रेम
जोरले छुन्न।

त्यसैले
म चन्द्रमातिर हेर्दिनँ।
किनकि
केही प्रेम
चन्द्रमासम्म पुग्दैनन्,
तर
मलाई
चन्द्रमाभन्दा माथि
शान्तसँग
उभ्याइदिन्छन्।
यो प्रेम
भित्र बस्छ,
मौनमा,
नछुट्टिने गरी।

-चन्दा पराजुली

चन्दा पराजुली